W O W —Eten

Geef ons heden ons dagelijks brood.

Ooit baden wij er elke dag om en na het nuttigen van de maaltijd werden de handjes weer gevouwen
om te danken voor het eten.
Dan gluurde ik stiemem vanonder mijn oogleden naar de gezichten van mijn ouders en vroeg me
toen al af of zij meenden wat ze zeiden.
Tenslotte was het toch mijn vader die er met hard werken voor zorgde dat er brood op de plank kwam.
Mijn moeder zorgde door zuinig zijn ,haar moestuintje ,vruchtboompjes en enkele kippetjes dat er ook wat boter
en beleg op kon komen.
Een kort woordje van 4 letters , eten, maar wat neemt het een enorm grote plaats in ons leven.
Je mag wel zeggen de grootste plaats.
ETEN maakt verschil tussen Leven en dood.
Zowel in de mensen als in de dierenwereld, niemand kan leven zonder te eten.
In de natuur is het eten of het geëten worden, dat is duidelijk te zien wanneer je er op let.
Het heen en weer vliegen van de vogels, denk je genietend van hun vrij leventje ,maar in werkelijheid
zoekend naar voedsel.
De vissen in het water en de grazers in de weiden of steppes, ook zij zoeken altijd naar eten.

De mens is in de loop van vele jaren selectiever geworden en ook verwender wat eten betreft.
Mede door vermenging van volkeren is bij ons de aardappel aangevuld met rijst ,mais meelprodukten zoals pasta’s.
Iedereen heeft hier in het westen wel een bepaalde voorkeur omtrent zijn eten.
Wij hebben via via wel geleerd hoe we het eten extra smakelijk kunnen maken.


Posted in WOW by with no comments yet.

Gast aan tafel

Psttt, pstt, Joost ga je mee?
Joost , al gestoken in een net pakje, om straks mee te gaan naar de nachtmis,sluipt om de hoek van het huis
en rent snel naar me toe,
Je weet toch dat we straks naar de kerk moeten en dat ik schoon moet blijven.
Ja joh ,moet ik toch ook, kom nou maar ik wil je wat laten zien.
Oké , maar opschieten .
Samen lopen we naar het schuurtje ,waarin drie baardkippetjes zitten, één haantje en twee hennetjes,
die hele kleine eitjes leggen.
Aan de andere kant van het kippengedoe konijnhokken.
op dat moment was er geen één konijn meer te bekennen, weg allemaal weg.
Het witje ,met de rode oogjes ,zo’n schatje, mijn speelkonijntje, de Vlaamse reus die met drie jongen de bovenrij in beslag had genomen, weg.
Joost hoe kan dat nou ,heb jij iets gehoord of gezien ?
“Nee ik niet”, maar kom nu maar mee en dan vragen we het thuis wel.
Dat heb ik gevraagt Joost maar vader zei dat er wel weer nieuwe konijntjes kwamen.
Stampvoetend loop ik weg ,Joost in mijn kielzog.
Dat is toch niet mogelijk, maar was het verleden jaar ook niet zo?
Ria kijk daar loopt gekke Frans.

Zo kwajongens wat voeren jullie uit ?
Niks Frans
Je ziet Frans denken, zal wel niet.
Frans weet jij iets van verdwenen konijnen?
Hum…..hoezo.??
Onze konijnen zijn verdwenen en nu gaan wij ze zoeken, doe je mee?
Hu,hu,hu, lacht de boer op klompen, die hoef je niet te zoeken die vinden jullie morgen wel in de pan.

Pats, midden op zijn gezicht.
Verbluft staart Joost van mij naar Frans , die met zijn zijn mond vol tanden en hand op zijn wang met de ogen knippert.
Hard ren ik naar huis ,Frans en Joost achter me aan.
Als jullie maar weten dat ik geen konijn eet morgen ,roep ik bij binnenkomst.
Jullie hoeven mij ook nooit meer te verrassen met een jong konijntje, nooit meer .
De volgende dag zit ik als gast aan tafel toe te kijken , eten kan ik niet.


Posted in Weblog by with no comments yet.

Z O Z –zeuren op zaterdag– Politiek

Politiek wie kent het woord niet.
Geëmmer waar je niet goed van wordt en nooit geen gelijk in krijgt.
Het landsbestuur dat beslist hoe alles in het land moet reilen en zeilen.
Het spel waar de meest welbespraakte en machtigste strebers het voor het zeggen hebben.
Het spel waarin wij de pionnen zijn ,gepaaid met mooie beloftes waarvan er zelden wat van uitkomen.
Wanneer je de kamerdebatten volgt kom je terecht in een gevecht waarin de politici elkaar met woorden
te lijf gaan , kleinzielige vertoningen.
Oplossing: Je moet van goede huize komen wil je daar een afdoende oplossing voor vinden.


Posted in ZOOZ by with no comments yet.

V v V -016

Vanavond heb ik hoofdpijn.

Hèhè eindelijk geslaagd. Ze schrikt wanneer ze een blik werpt op haar horloge.
Tjonge wat is ze lang bezig geweest met kleding passen. Maar het resultaat mag er zijn.
Na al enkele jaren altijd maar weer broeken te hebben gedragen is het ineens genoeg en wil ze er weer wat vrouwelijker uitzien.
Ja en dan zal het toch uitdraaien op een rok of jurk.
Liever het laatste want ze is klein van stuk 1.57 m.
Ze heeft gekozen voor een langer makende snit met losvallend bovenstuk.
Nu nog leuke laarzen of schoenen en naar de kapper.

Totaal ontkwuisterd  neemt ze doodmoe plaats op het overdekte terras en kijkt om zich heen.
Geen enkele bekende te zien.
“Wat zal het zijn “? vraagt een stem.
Oh eh ..doe maar een milkshake.
“Wilt u er nog iets bij “?De bosbessencakeje is vandaag de specialiteit.
Nee dank je wel, milkshake is voldoende en ik wil graag meteen afrekenen.
Mijmerend glijdt haar blik over het plein, nietsziende.
Plots voelt ze haar mobieltje trillen in haar binnenzak.
Oh hallo, ja ik ben heelhuids uit de shopstrijd gekomen, niks voor mij dat urenlang shoppen dat weet je.
De bestelling is er. Dank je wel.
Ja !!! dat is leuk ,doen we.

Dat wordt dus een lange dag.
Thuisgekomen neemt ze meteen een geurend bad en denkt aan de jaren die ze nu getrouwd zijn.
Bewogen jaren, afgewisseld met vreugde en verdriet ,goede en minder goede jaren.
Twee totaal verschillende personen en toch één.
Ze zal hem verrassen met nieuwe dress en laarzen .
Haar haren zitten goed, leuk kapsel vindt ze.
Beneden gekomen ziet ze tegen de vaas op tafel een opgevouwen briefje.
Sorry dat ik niet op tijd ben om samen te eten en neem straks maar een taxi, zie je daar.

De chauffeur is de meest zwijgende man die ze ooit in haar nabijheid heeft gehad.
Na de vraag waar ze moet zijn heeft hij geen enkel woord meer gewisseld.
Nou dan niet .
Ze dommelt een beetje in en schrikt omhoog wanneer hij met luide stem vraagt “Bij welke moet u zijn, Carolus of Luxor”?
Wat een flapdrol denkt ze , die heeft in elk geval zijn dag niet.
Zijzelf trouwens ook niet, weet ze.
Ze is moe en had ook geen zin in eten ,alleen.
Ook is ze boos op haar partner.

Maar vanavond heb ik hoofdpijn als je vraagt kom bij mij.
Dat melodietje speelt door haar hoofd als ze alleen in de foyer zit te wachten.
Nog enkele minuten zal ze wachten en dan beslissen, naar huis of de bioscoop.
Ze besluit het laatste ,liever een mooie film zien dan thuis zitten kniezen en steeds bozer te worden,
wat dan misschien uitdraait op ruzie.
De film is een spannende thriller en in heftige moment knijpt ze zichzelf in de handen.
Tijdens weer zo’n moment knijpt ze in een andere hand en opzij kijkend ziet ze haar partner die zijn vinger op haar lippen legt .
Haar boosheid verdwijnt als sneeuw voor de zon.

..

 

 


Posted in Weblog by with no comments yet.

Post

Kijkend naar de vele kaarten die aan slingers op de deuren hangen bekruipt me al vanaf gisteren een onbevredigd gevoel.
Natuurlijk is het fijn als er zoveel mensen aan je denken , maar toch…….
Als ik uitreken wat een geld er steekt in de kaarten en de postzegels en ik lees over voedselbanken dan kriebelt er een beetje schuldig gevoel in mij omhoog.

Zou het ook anders kunnen?
Ja dat denk ik wel, maar of iedereen in mijn familie ,vrienden en omgeving er aan mee wil werken ,moet ik nog zien.
Maar om mijn eigen gemoedsrust terug te vinden heb ik het besluit genomen om het volgend jaar geen kerstgroeten meer te sturen maar het geld wat ik er nu aan heb uitgegeven aan een ander doel te besteden.

In de loop van het volgende jaar stel ik iedereen op de hoogte van mijn plan zodat ze weten waarom er van mij uit geen kerstwensen meer komen., tenminste niet per post.
Gisteren sprak ik een oudere vrouw die zei dat ze elk jaar minder kaarten verstuurde omdat het voor haar te duur werd en ja dan kom je thuis en kijk je naar wat je zelf allemaal wel kunt en aan de tafel gezeten denk ik aan wat er minder kan.
Zo worden dan ideeën geboren.


Posted in Weblog by with no comments yet.

Invalshoek– Nieuw–Oud

Het Dobbelspel.

Vorig jaar kerstavond speelden wij voor het eerst met z’n allen dit spel.
Het is een vrij nieuw spel wat als sinterklaasspel werd verkocht bij Hema.

Zaterdag , kerstavond a.s. spelen wij wederom dit spel met z’n allen,
Benodigdheden;  nieuwe dingen ,volgens samen afgesproken prijs en aantal.
oude dingen ,die niet meer gebruikt worden of waar je op uitgekeken bent,
maar die wel in goede staat zijn ,ook volgens afgesproken aantal
een bij het spel behorende dobbelsteen waar op elk vlak staat wat je moet doen.
een  wekker die ingesteld wordt op 45 minuten.
De nieuwe en oude cadeautjes wordt door iedereen ingepakt en bij binnenkomst in de
daarvoor bestemde mand gedeponeerd.
De gastvrouw of -heer bepaalt wanneer het spel gaat beginnen.
Wat je hebt gewonnen, wanneer de wekker na 45 minuten afloopt, mag je houden, ook mag je nadien ruilen.
Wij hebben er vorig jaar héérlijk van genoten, gezellig met z’n allen.
De volwassenen brachten allemaal een hapje of drankje mee .

 


Posted in Invalshoekje by with no comments yet.

Verwacht

 

Ergens in de stille nacht,
sterrenpracht.
twinkelend licht,
knipogend naar het wicht
manenschijn op het gezicht
verwacht.


Posted in Weblog by with no comments yet.

Er zijn van die dagen

Zo’n dag was het vandaag.
Het begon al vroeg in de morgen.
Altijd blijft ze bij mij in de buurt en nu ineens weg, spoorloos verdwenen.
Jans waar zit zit je, kom koekje.
Niks ,uiteindelijk ga ik terug naar huis, nat en koud.
Zit ze huiverend voor de voordeur .
Wat is er met jou aan de hand? zo ben je nooit ,dit heb je nog nooit gedaan.
Dit denk ik ,zeg het niet ,ik negeer haar totaal en niks koekje.

Omdat ik zo van kaarslicht houd ging ik vanmiddag op zoek naar de grote zilverkleurige schaal.
Partner kwam op het idee om een doos witte kaarsen ,ooit gekregen bij de chinees ,samen met een sfeerlicht dat
allang kapotgevallen is.
Hij bindt een bos van 30 kaarsen bij elkaar ,stevig  met enkele tairibs, als ik dit goed zeg.
Inmiddels ga ik aan de achter in de tuin enkele takken van de zilverspar afhalen ,helemaal
onderin ,zonder schade aan te richten, plus heel fijn groen van kleinere dennesoort.

Die schade heeft een ander al aangericht zie ik, tot mijn ontsteltenis.
Een dikke lange tak is er uitgezaagd of geknipt ergens mee.
De tak was zeker 5 cm doorsnee.
Wat min om zoiets te doen, wat ongelooflijk hufterig.
Daar heb ik nu echt geen woorden voor.
om misselijk van te worden.
Zo hoog is de boom nog niet ,maar nu toch misvormd.

Enfin het kerststuk was klaar en stond met de bos kaarsen te pronken .
Met alleen wat groen ,takjes van de zilverden en enkele mooie denneappels.
Zo natuurlijk als maar kan.
Mooi , zegt partner na het eten, je kunt nu eigenlijk wel een poos de kaarsen laten branden,
ze branden vele uren ,ben benieuwd hoe mooi het kijkt.
De kaarsen zijn aangestoken en ik ga achter de pc  om even wat reacties te beantwoorden en mails inzien.
Opeens hoorde ik een vreemd geluid, zacht knisterend en om de hoek van de kast kijkend  zie ik  dat de kaarsen zeker 10 cm
lager staan dan even ervoor.
Jawel in het midden zijn de kaarsen ingezakt en weggesmolten ,enkele kaarsen aan de buitenrand zijn nog hoog.
Kom eens helpen roep ik ,kijk nou eens, jij ook met je ideeën.
Altijd krijg ik de schuld, hoor ik mopperen ,maar dan schieten we beide in de lach.
We hebben ons dagje wel vandaag.
Nadat we de boel hebben schoongemaakt zijn we toch blij dat het niet erger is.
Toch zal ik de dag niet prijzen voordat ik vanavond veilig in bed lig.

 


Posted in Weblog by with no comments yet.

W O W — Bank

Een van de banken in het park is haar geliefde plekje.
Het staat in het park dicht bij haar huis, veelal bezet maar ze weet precies de tijd wanneer het bankje vrij is.

Ze hadden al enkele jaren contact via MSN.
Hun virtuele vriendschap was langzaam gegroeid,
Liefde voor het pianospel, waar zij graag naar luisterde en hij  vond bij haar een gewillig oor en vertelde er haar graag over.
De gessen en gissen waren niet van de lucht.

Steeds meer groeiden hun vertrouwen in elkaar .
Foto’s van hun huis en gezin werden uitgewisseld
Zo  kwam ook het bankje in zicht, foto’s genomen in de vroege morgen  genomen in de nevel, beschenen door een
opkomende zon en in de schemering met laaghangende zon.
Zij noemde het hun bankje ,waarop  ze samen gingen zitten kletsen, terwijl ze achter de pc zaten.

Beiden hadden ze het als achtergrond ingesteld.
Wanneer één van beide vroeg :”kom je even naar het bankje hadden ze geen van beide uitleg nodig,
dan werden er zorgen, verdriet en pijn uitgewisseld.
Maar op het einde van de gesprekken werd er weer uitbundig gelachen om de uitgewisselde grappen en anecdotes.

Haar vriend en zijn vrouw gingen samen heen.
Verdrietig doch  dankbaar hem te hebben gekend , gaat ze ook nu nog regelmatig naar het bankje.
Verleden zondag op Ned 2  NTR Podium ,luisterde ze naar een prachtig  pianospel  en hoorde ; Luister……
Zijn laatst geschreven kerstkaart staat nu elk jaar naast haar op het bureau .
Twee paradijsvogels die op het punt staan op te stijgen.

 

 


Posted in WOW by with no comments yet.

WE 300—–Kerstspecial

Zijn eerste en laatste Kerst.

Met aan elke hand een kleine staat ze voor de ,ditmaal , levende kerstgroep.
Verrukt kijken de kinderen naar, vooral , de baby in de kribbe, die lekker warmpjes toegedekt
ligt te slapen.
Een vervlogen herinnering ,van vele jaren geleden , komt naar boven.

Vrolijk stapt de 3-jarige peuter mee aan de hand van zijn 8 jaar oudere zusje.
Voor het eerst mag hij hij mee naar de kerststal in de kerk.
Zacht dwarrelt de sneeuw naar beneden en zus belooft dat ze straks samen een sneeuwpop gaan
maken en héél misschien mag hij die avond nog even mee, in het donker, sneeuwballen gooien met de buurtkinderen.

De kerststal is voor hem een openbaring.
Levensgrote beelden in een grote stal ,discreet verlicht , met een os en een ezel en een kindje in de kribbe.
Met grote verwonderde ogen kijkt het ventje om zich heen .
“Kindje heeft het koud “.
Verontwaardigt kijkt hij omhoog naar zijn zus, trekt zijn jasje uit en wil het over het kindje in de kribbe leggen.
In de kerk klinkt zacht onderdrukt gelach en zus heeft moeite de kleine jongen bij de stal vandaan te houden.
Hij kan er zich niet  losmaken van wat hij ziet.

Zus pakt zijn handje ,stopt er een stuiver in en tilt hem op ,zodat hij het in de gleuf van de  bus kan stoppen,
waarboven een knikengel hangt met gespreide vleugels.
Op het moment dat de stuiver valt en de engel dankbaar knikt strekt hij beide armpjes naar boven en vraagt of hij de engel een kusje mag geven.
Dat kan niet lieverd ,maar hier heb je nog een stuiver die mag nog in de bus en dan gaan we naar huis om de sneeuwpop te maken.
De engel knikt en dag zwaaiend  ,steeds weer omziend ,gaan ze huiswaarts.
Het jochie heeft de dag van zijn leven en zijn stralende lach blijft haar altijd bij.


Posted in WE 300 by with no comments yet.