V v V -015

Vertederd kijkt ze naar de vóór haar liggende foto.
Een klein, vierjarig, jongetje met een verbaasde en wat bange blik in grote ogen op de schouder van zijn vaderop de kade langs de rivier.
Al zeker ’n uur stonden ze daar te wachten op de binnenkomst van de goed-heilig-man, die zo als elk jaar ,lang op zich liet wachten.
Eindelijk kwam de boot de hoek om en het ,in grote aantal aanwezige publiek, klapte juichend.
Het jochie zat stil op de schouders , in zijn handje een kleurig stuk papier.
Plots ging het het juichen over in een angstig oooooooooooooooh……….

Losjes het paard vasthoudend bij de leidsel wuifde sinterklaas het publiek toe, terwijl de pieten de kinderen, die vooraan stonden snoepjes uitdeelden.
Juist staat piet voor het jongetje wanneer het tumult losbreekt.
Het paard struikelt en komt met een klap op het dek ,een schreeuw van pijn , briesent om zich heen slaand.
Snel wordt het joch van de schouders gehaald en in de armen gesloten, doch de grote verschrikte ogen blijven achterom kijken,
hij roept steeds weer pappa, mamma paardje pijn.
Stil maar jongen het paard wordt weer beter gemaakt ,pappa zag de dokter.

In middels laat de fanfare ,die al gereed stond om de intocht te begeleiden, zijn geschetter in volle omvang horen.
Velen wachten , na het incident met het paard ,de rest niet af en proberen tussen de menigte uit te komen.
Dikke tranen rollen over de wangetjes van het kind.
Nu heeft hij zijn wensjes, op het mooie stuk papier ,opgeschreven door mamma en door hemzelf gekleurd, niet af kunnen geven.
Mamma ziet zijn verdriet en zegt; straks wanneer we weer thuis zijn  gaan wij samen, jij en ik naar de post en mag jij zelf de brief in de brievenbus stoppen.
Het klinkt hem als muziek in de oren.
Een stralende lach is haar beloning.

Mam ik heb een vette 9 gekregen.
Prachtig knul, dit is al de tweede keer hè dat je zo hoog scoort.
De eerste keer met het stuk over een land waar je nog nooit bent geweest, doch waar je altijd grote interesse voor hebt getoond.
Terwijl we ons samen buigen over een goed onderbouwd en geschreven werkstuk, over wat er gebeurde tijdens het jaarlijks terugkerende feest van 5 december, glijdt haar blik over hem heen en weer terug naar de nu wéér voor ons liggende kleine jongen op de schouders van zijn pa.

Onbegrijpelijk hoe de jaren in enkele seconden voorbijvliegen.
De jaarlijkse feesten op 5 december zijn er bij haar nog alleen voor de kleintjes, die volgende week hun schoentjes mogen zetten.
Bij voorbaat geniet ze al van de verwachtingsvolle blikken richting schoentjes, de gespannen blikken bij het openen van de cadeautjes .
De voorafgaande bons op het raam en de zwartgehandschoende hand die voluit de zak pepernoten uitstrooit over de vloer,
daarna opgeraapt en opgesmikkeld .
De afscheidsliedjes voor de  goed-heilig-man,gezongen met lachende blije snoetjes ,intussen drinkend van de warme chocolademelk.
Hier kan geen kerstman tegenop.


Posted in Weblog by with no comments yet.