Joost

Vannacht droomde ik van Joost.Hij was mijn buurjongetje.
Praten deed hij bijna niet omdat hij erg stotterde, maar ik deed het wel voor twee.
Vreemd dat ik me eigenlijk alleen maar de dingen herinner die we beleefden, maar hoe het met hem ging op school enz…
weet ik niets meer van.
Zover ging mijn interesse in hem ook niet denk ik.
Streken uithalen en dat was dat.
Ik herinner me dat we in een boom waren geklommen om te kijken of het blauwmannetje al eitjes had .
De jurk die ik aanhad was was wit met kleine groene klaverblaadjes.
Bij het naar beneden klimmen scheurd eik de jurk en vond het zó erg, mijn moeder had die jurk zelf gemaakt .
Joost holde naar huis zonder wat te zeggen en ik dacht nou krijgen we het.
Maar Joost kwam terug met solution, waar ze banden mee plakken.
Samen  hielden we de scheur bij elkaar en Joost plakte die dicht met dat spul.

Een keer per week was er in het café annex klompenmaker een avondje voor de lessen in EHBO.
De boerenmeisjes ,ook die uit de verder weggelegen dorpen kwamen er naar toe.
Sommigen van hen moesten wel 6 – 10 kilometer fietsen om nadien weer thuis te komen.
Het café lag naast een ondiepe moddersloot .
Op een avond wij er samen op af , het was winter en koud .
Ik schaam me er nu nog voor dat wij toen bij alle fietsen ,24 in totaal , de ventielen ui de banden trokken
en er een eindje vandaan achter een muur stonden te kijken hoe de reactie zou zijn.
Doch op aandringen van Joost gingen we er eerder vandoor , elk zijn eigen weg.
Toen de les was afgelopen zaten wij lekker thuis , Joost bij zijn thuis en ik bij de mijne.

Tjonge wat een heibel is dat geweest .
Maar niet voor Joost en mij, wij waren immers gewoon thuis geweest?……….
Wat was ik blij dat Joost er op aandrong weg te gaan achter die muur .
Als wij ontdekt waren dan denk ik wel dat ik misschien wel 3 weken niet had kunnen zitten.

Mijn vader had een jachtvergunning en de vader van Joost stroopte graag, daarom werd die ook scherp in de gaten gehouden door mijn vader, die er zo wel meer in zijn vizier had.
De ouders van Joost zouden binnenkort hun 25-jarig huwelijksfeest vieren .
Dit keer kwam ik Joost bij toeval tegen met een grote jutezak en hij vroeg mij mee te gaan.
Hij had strikken zien staan in het struikgewas en wilde gaan kijken of er wat zat.
Jawel hoor een flinke haas , nee dit was niets voor mij en ik hielp hem niet om het dode bebloede beest in de zak te stoppen.

Na ,n klein uurtje had Joost de zak  half vol en we gingen huiswaarts.
Opeens zien we mijn vader aan komen op de fiets .
Normaal zou hij doorgefietst zijn ,nu niet.
Wat zit er in die zak voeg hij met barse stem.
Aardappelen gehaald bij boer Derks.
Schijnbaar had mijn vader haast en fietste weg, maar mijn hart sloeg wel 3 keer over van schrik.
Nooit heb ik Joost verraden,ook niet toen we het er later  thuis nog wel eens over hadden ,nadat we allang het huis uit waren.
Joost en zijn broer Jan wonen nog steeds in het solide ouderlijk huis , waar vroeger hun pa behalve stroper ook nog timmerman was.
 


Posted in Weblog by with no comments yet.

Invalshoek 18 —waardeloos – vertrouwen

Keer op keer schopt hij het blik verder al schreeuwend ; waardeloze rommel
In het voorbijgaan zie ik het aan.
Zeg niets ,vraag niets zeg ik hardop.
“Rotzooi”, zegt hij.
Wat was het dan?
Och,zomaar, een blikken doosje ,bewerkt met klei.
Waarom verniel je het dan?
Omdat het waardeloze rommel is.
Stilte
Niels zei het.
Oh en heeft die Niels iets geweldig moois gemaakt?
Hij is veel beter dan ik en kan héél mooi tekenen.
Denk eens goed na ,want ik denk dat er toch iets is wat jij beter kan dan Niels.
Schouderophalend maar met toch trots in zijn ogen zegt hij:” Keepen”.
Zo ….dus jij bent een voetballer.
Ik zit in Fd en de trainer zegt dat ik een goeie keeper wordt.
Zijn, eerst zo stugge, gezicht verheldert en een beetje hoopvol zegt hij.
Maar nu heb ik geen surprice voor Katie.
Misschien heb je een oude bal, liefst van plastic, stop de surprice er in,
dichtplakken en omwikkelen met mooi papier  of aluminiumfolie.
Ik denk dat jou dat wel lukt.
Heftig knikkend rent hij weg.
Zijn vertrouwen in zichzelf is weer terug.

 


Posted in Invalshoekje by with no comments yet.

Z O Z —Herfst

Vanuit mijn herfstpositie draai ik het om.

Wat zeuren jullie nou over mij.
De mooiste herfst sinds vele jaren heb ik jullie, tot nu toe  ,gegeven.
Dit als vergoeding voor een zomer die jullie in de steek liet en zich manifesteerde
als een natte herfst.
Dat er nu vele bladeren vallen, in prachtige kleuren  weliswaar, hoort bij de cicles leven en dood.
Onder het vergangen blad zitten de knoppen van nieuw leven weer te wachten.
Trouwens wie zorgde er voor dat de bloemen lang bloeiden en het hele aangezicht van mij
zolang  de zomer uistraalde?
Dat was ik toch?
Ook heb ik jullie veel zon gegeven ,weinig regen en nog minder wind.
Nu niet gaan zeiken over de mistbanken, daar had ik totaal geen invloed op.
De stormwinden  hebben , helaas voor mij ,de vlucht genomen naar verre oorden.
Maar ook de mist heeft zijn bekoring, vooral de mist laag bij de grond, je moet het willen zien.

Nu ik mijn gal gespuid heb over jullie gezeur over mij , in de hoop dat de winter niet te vroeg
het stokje overneemt, ga ik me langzaam voorbereiden op mijn vertrek over ca. 3 weken. Adieu

Groetjes van  Herfst.

 

 


Posted in ZOOZ by with no comments yet.

V v V -015

Vertederd kijkt ze naar de vóór haar liggende foto.
Een klein, vierjarig, jongetje met een verbaasde en wat bange blik in grote ogen op de schouder van zijn vaderop de kade langs de rivier.
Al zeker ’n uur stonden ze daar te wachten op de binnenkomst van de goed-heilig-man, die zo als elk jaar ,lang op zich liet wachten.
Eindelijk kwam de boot de hoek om en het ,in grote aantal aanwezige publiek, klapte juichend.
Het jochie zat stil op de schouders , in zijn handje een kleurig stuk papier.
Plots ging het het juichen over in een angstig oooooooooooooooh……….

Losjes het paard vasthoudend bij de leidsel wuifde sinterklaas het publiek toe, terwijl de pieten de kinderen, die vooraan stonden snoepjes uitdeelden.
Juist staat piet voor het jongetje wanneer het tumult losbreekt.
Het paard struikelt en komt met een klap op het dek ,een schreeuw van pijn , briesent om zich heen slaand.
Snel wordt het joch van de schouders gehaald en in de armen gesloten, doch de grote verschrikte ogen blijven achterom kijken,
hij roept steeds weer pappa, mamma paardje pijn.
Stil maar jongen het paard wordt weer beter gemaakt ,pappa zag de dokter.

In middels laat de fanfare ,die al gereed stond om de intocht te begeleiden, zijn geschetter in volle omvang horen.
Velen wachten , na het incident met het paard ,de rest niet af en proberen tussen de menigte uit te komen.
Dikke tranen rollen over de wangetjes van het kind.
Nu heeft hij zijn wensjes, op het mooie stuk papier ,opgeschreven door mamma en door hemzelf gekleurd, niet af kunnen geven.
Mamma ziet zijn verdriet en zegt; straks wanneer we weer thuis zijn  gaan wij samen, jij en ik naar de post en mag jij zelf de brief in de brievenbus stoppen.
Het klinkt hem als muziek in de oren.
Een stralende lach is haar beloning.

Mam ik heb een vette 9 gekregen.
Prachtig knul, dit is al de tweede keer hè dat je zo hoog scoort.
De eerste keer met het stuk over een land waar je nog nooit bent geweest, doch waar je altijd grote interesse voor hebt getoond.
Terwijl we ons samen buigen over een goed onderbouwd en geschreven werkstuk, over wat er gebeurde tijdens het jaarlijks terugkerende feest van 5 december, glijdt haar blik over hem heen en weer terug naar de nu wéér voor ons liggende kleine jongen op de schouders van zijn pa.

Onbegrijpelijk hoe de jaren in enkele seconden voorbijvliegen.
De jaarlijkse feesten op 5 december zijn er bij haar nog alleen voor de kleintjes, die volgende week hun schoentjes mogen zetten.
Bij voorbaat geniet ze al van de verwachtingsvolle blikken richting schoentjes, de gespannen blikken bij het openen van de cadeautjes .
De voorafgaande bons op het raam en de zwartgehandschoende hand die voluit de zak pepernoten uitstrooit over de vloer,
daarna opgeraapt en opgesmikkeld .
De afscheidsliedjes voor de  goed-heilig-man,gezongen met lachende blije snoetjes ,intussen drinkend van de warme chocolademelk.
Hier kan geen kerstman tegenop.


Posted in Weblog by with no comments yet.

De Beek

Telkens wanneer ik kijk naar de achtergrond van mijn weblog ,komt er een stukje herinnering boven uit mijn jeugd.
De beek, achter het ouderlijk huis ,waar ik , zo’n jaar of zeven oud, verbleef met mijn buurjongen Joost.
Met onze handen vingen wij de visjes en bewarden die in een potje beekwater.
De bidsprinkhaan  ,in de palm van de hand ,werd tot in details bekeken  voordat di eweer de vrijheid kreeg.
Salamanders ,waarvan de mannetjes , met hun rode onderbuik mijn favoriet waren.
Uren konden wij daar vertoeven daar aan de waterkant.

Duidelijk zie ik de  ,groene ,kikker voor me waarbij  Joost een strootje in het kontje wilde prikken om hem dan op te blazen.
Dat mocht hij niet van mij, maar om hem toch een beetje tegemoet te komen mocht hij het wel doen bij de grote vette pad,
hoewel ik dan toch mijn hoofdje omkeerde ,om dan toch weer stiekem te kijken hoe dik en groot de pad geworden was.
Dat het dierenmishandeling was hadden we geen weet van, dat kwam pas later toen mijn moeder het ontdekte.

Een eindje verderop stond een hoge boom, met in de top een nest ,van wat later bleek ,een erkster.
Mijn broertje wilde persé in de boom klimmen om te zien of er eieren inlagen.
Zo ja dan stopte hij die in zijn blouse ,zoals wel vaker,  later werden die dan door Joost en mij  uitgeblazen en maakten
wij er een ketting van ,die mocht ik dan van Joost houden.

Deze dag ging het echter niet zo goed, angst voor de beek speelde hem parten.
Boven in de boom gekomen keek hij naar beneden en schreeuwde dat hij niet naar beneden durfde .
Wat we ook riepen en beloofden hij kwam niet naar beneden.
Met lood in de schoenen liep ik naar huis om iemand te halen die zo hoog durfde klimmen,
als je klein bent lijkt zo’n boom ook extra hoog.
Het leverde mij een draai om mijn oren op , hij had niet mogen klimmen in een boom vlak langs het water.
De eieren waren al uit en de jongen gevlogen.

Deze  achtergrond van mijn weblog betekent voor mij een stukje van mijn jeugd , toen nog zo zorgeloos.


Posted in Weblog by with no comments yet.

Roddelen

Och ik zie het niet zo somber in als er een beetje geroddeld wordt.
Wanneer de roddel LASTER wordt dan moet je niet bij mij wezen ,dan krijg je een probleem.
Zolang er over je gepraat wordt ben je nog niet vergeten ,dan tel je echt nog wel mee.

Gisteren op de bruiloft was er een klein ,ca 1.45 mt. dikke jonge vrouw van 23 jaar.
Ze zag er niet uit met een feestjurk , in een felle kleur ,waarvan alle kanten de dikke vetkwallen naar buiten puilde.
De jurk was ook aan de korte kant ,te bloot om buiten in de kou te staan wachten op het bruidspaar.
Het was een dure jurk ,dat was te zien, alleen niet voor haar geschikt.

Géén smaak, dacht ik en had medelijden met de jonge vrouw.
Van alle kanten werden er blikken geworpen en elkaar aangestoten.

Nu zit ik hier over haar te roddelen, uit mededogen, maar ook omdat een verkoopster bij het passen met vriendelijkheid iets smaakvollers had kunnen adviseren.

mijn oplossing; Roddel er lustig op los ,doen we allemaal wel ,maar doe het in
positieve zin.


Posted in ZOOZ by with no comments yet.

Oplossing

Al tijden had ze er geen last meer van gehad,
ze had gehoopt dat het verdwenen was als sneeuw voor de zon.
Een zacht trillen, ’n beweging ,sluipende voetstappen, zware ademhaling.
Ze zit gevangen in een cocon van allesoverheersende angst.
Is er in het pikkedonker een nóg donkerder plek ,vormeloos ,  die geruisloos nadert?

Ze wentelt en draait , haar ogen rollen heen en weer achter gesloten oogleden.
Zacht kreunend ,haar lichaam krommend , een overweldigende pijn trekt door haar lijf.
Doodstil ,bewegingloos , probeert ze te zien door haar nu geloken oogleden, hopend te kunnen ontsluieren wie haar belager is.

Weer hoort ze het zacht zoevende trillende geluid.
Wat is dit, waarom overkomt dit háár ?
Waarom overkwam het haar toen.?
De angst vliegt naar haar keel ,neemt panische vormen aan .
Met al haar krachten probeert ze die angst te overwinnen .

Bang om wat ooit ,in een ver verleden is gebeurd, zich zal herhalen vliegt ze overeind,
gillend en zo hard ze kan om zich heen slaand .
Er buigt zich iemand over haar heen en een hand bedekt haar mond .
Hoewel er geen geweld wordt gebruikt besterft ze het van angst.
Ze trapt en slaat in het wilde weg.
Dan hoort ze een stem die  indringend zegt ; wakker worden je hebt een nachtmerrie.
Als ik zeker weet dat je niet meer schreeuwt laat ik  mijn hand los.

Hij schudt haar zacht heen en weer .
Haar lichaam wordt slap van opluchting .
Die stem kent ze ,is haar vertrouwd en ze is niet alleen .
Maar de zachte trilling is niet verdwenen.
Met bevende hand , te schor van het schreeuwen om  te spreken , wijst ze de kant uit van het geluid.
Och het is het geluid van het vergeten plaatje, wat het verleden tot leven bracht.
Langzaam trekt ze de stekker uit het stopcontact.


Posted in WE 300 by with no comments yet.

Bezetenheid

Bezeten shop-geest

Zijn blik waart rond in de straatjes met de leuke boetiekjes.
Hij had het groepje van vier al waargenomen op de parkeerplaats.
Shop-aholics was zijn conclusie.

Tevoren was goed overlegd wat het te besteden bedrag voor elk zou zijn,
wel met een ruime marge voor extraatjes.
Winkel in ,winkel uit, kijken ,kijken,kijken, maar nog niet kopen.
De shop-geest wacht af.
Drie paar ogen glijden langs de vele siraden , rekken vol shawls en mutsen.
Schoenen ,oh mam kijk eens hier de echte Vans, mag ik die passen?
Laten we eerst rondkijken , na de lunch weten we dan  waar we zijn moeten .

De shopgeest houdt zich in ,maar begint zich toch al een beetje op te winden.

Kom dan gaan we nu eerst naar de boekenkerk .
Boekenkerk???
We hebben echt geen kerkboeken nodig hoor.
Je zult wel zien .
De shop-aholics lopen mee met lange gezichten, doch bij het zien van al die rijen boeken klaart hun gezicht op.
Het vierde paar ogen richt zich eerst nog naar het prachtige gewelf en de gotische stijl , om zich dan ook op de boeken te storten.

Mam, oma dit boek is een vervolg op het boek wat ik al heb , mag het?
Met elk drie boeken gaan we naar de kassa, waar blijkt dat elk derde boek gratis is.

De shopgeest grimlacht .

Na de lunch wordt het menens
De tot razernij opgezweepte shop-geest raakt op drift .
Nu niet meer kijken maar kopen,kopen,kopen.

Het vierde paar ogen dwaalt naar de boekenkerk en de Slegte en naar één winkeltje waar ze  vóór de lunch al een blik op heeft geworpen.
Afgesproken wordt om 19.00 uur op het terras vóór het restaurant op het Vrijthof.
De shop-geest blijft achter bij de drie shop-aholics.

Wanneer ze ‘savonds vóór het diner, moe maar voldaan, de volgeladen tassen in de achterbak van de auto stouwen, verlaat hun een lachende shop-geest.


Posted in WE 300 by with no comments yet.

Inslaan

Het inslaan van een bom had geen groter effect kunnen hebben voor het bruidspaar.
Het was een perfecte bruiloft geweest, in alle opzichten.
Bruid en bruidengom, evenals hun wederzijdse ouders waren blij en trots op de vele complimenten die ze kregen.
Geen wanklank was er voorgevallen ,het was allemaal smetteloos gegaan.

Eindelijk na een lange mooie dag ,nadat alle gasten vrolijk en opgewekt waren vertrokken ,gingen ze naar hun nieuwe,leuk ingerichte huis ,waar ze zouden worden opgewacht door de twee kleine chiwawa’s ,al vier jaar lang de lievelingen van de bruid.

Bij het binnenkomen van de woning werd geen blij gekef gehoord zoals altijd, stilte .
De huiskamer inlopend ontdekten ze dat er vanalles ontbrak, laptop , pc,  camera,sieraden ,christal enz……
Er was duidelijk ingebroken.
Verbijsterd ontdekten ze dat ook de twee hondjes waren verdwenen en het ergste werd gevreesd.
Het zal toch niet waar zijn???

Verslagen zitten ze bij elkaar ,wachtend op de politie die is gebeld.
Bij het inspecteren van de bovenverdieping horen ze héél zacht angstig piepen.
In de badkamer vinden ze één van de kleine hondjes, hevig trillend verscholen achter het toilet.
Hij had duidelijk pijn en overal was poep.

Ná enkele uren vinden ze ook het andere hondje zacht piepend ,angstig en bevend .buiten verderop in de struiken

Wie schetst hun verbazing wanneer de volgende dag hun camera al op marktplaats  te koop wordt aangeboden.
In samenwerking met de politie werd meteen gereageerd en dezelfde avond kwam de eigenaar ,oog in oog te staan in een gangetje tussen huizenrij , met twee dieven van 19 en 20 jaar oud en zijn eigen camera.
De twee werden meteen meegenomen naar het bureau ,de derde persoon is nog niet gesignaleerd.


Posted in WOW by with no comments yet.

014

Ongevraagde reclame-mails.
Wat moet ik met die troep ?
Niet te geloven wat er allemaal in de mailbox komt.
Van alles van reizen tot prijzen.
U heeft een dagje sauna Zo blijft het doorgaan, mail na mail.
Wanneer je dan klikt op de bottum ben je het haasje.
U bent geselecteerd voor de prijs.
Leuk ,oh wacht even ,maar………je hebt die prijs nog niet.
Natuurlijk eerst de gegevens doorgeven, oh nee , niet doen.
Zo blijft het doorgaan mail na mail.
Inmiddels weet ze dat ongevraagde mails spam is.

Na enkele jaren computeren is ze gezwicht voor een advertentie onder aan de chat-contacten, u kunt een i pad winnen.
voor één keertje zwichtte ze en klikte.
Z e kreeg een schermpje met de vraag haar E-mailadres in te vullen ,tevens haar geboortedatum, dat was het.
Het E-mailadres zoud iedereen ook zo wel kunnen vinden ,dacht ze nog in haar onwetendheid en vulde het in.
Vanaf dat moment kwamen er méér mails binnen dan ze wilde.
Ze vroeg zich af wat dit nu voor vreemde manieren waren .
Moeten mensen op deze wijze gehersenspoeld worden?

Haha, kijk nou toch, niet te geloven , er staat u heeft een Geldbedrag gewonnen.
Wilt u weten hoeveel? Het is een groot bedrag.
Nee ze zal niet aanklikken ,alleen haar gedachten nemen een vlucht.
Ze ziet een blauwe vlieger ,hoog in de lucht .
Een vlieger met een boodschap voor alle mensen die het in ons land erg moeilijk hebben, ouders gehandicapten, ouderen enz…
Ze volgt de vlieger ,die  feilloos alle belangrijke zaken registreert en aan haar doorseint.
Moe geworden door alles wat er op haar afkomt ,sukkelt ze weg ,droomt  verder dat ze als millionaire toch heel wat leed zal kunnen verzachten.

Het gerinkel van de telefoon wekt haar.
Een ogenblik stilte , dan…Pats ,boem ,zonder één woord knalt ze de hoorn op de haak.
Ze heeft het nu echt wel gehad.
Callcenter, een té lief stemmetje ,wat ze al vaker heeft gehoord, vraagt of ze met mevrouw……….. spreekt.
Meestal neemt ze nog het fatsoen om te zeggen: nee geen belangstelling, goede morgen,middag of avond ,naargelang er wordt gebeld.
Sinds ze weet dat er ook door die bureau’s misbruik kan worden gemaakt van het vertrouwen van de consumenten is het genoeg .

Ze kent nu eindelijk de waarheid .
Je wordt belazerd waar je bijstaat .
Het ergste is nog ,je weet het ,maar wilt het niet geloven en laat het gebeuren .
Wie is er nu dom?
Is het wel domheid om te vertrouwen en te proberen te blijven geloven ?
Goedgelovigheid zou ze het liever willen noemen.
Ze zal toch veel meer alert moeten zijn in sommige opzichten.
Ze wist al dat ,wanneer je geen reclames in de brievenbus wilt hebben, je dan de nee- sticker kunt plakken .
Nu weet ze ook ,dat ze alle reclame die ze niet in de mailbox wil ,kan tegenhouden met een goede filter.


Posted in Weblog by with no comments yet.